ΦΤΑΝΕΙ Η ΔΟΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ;
ΦΤΑΝΕΙ Η ΔΟΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ;
Τα μέτρα που θέλει να επιβάλλει η τρόικα για την νέα δόση του δανείου έχουν μονοπωλήσει το ενδιαφέρων της κοινής γνώμης με συνέπεια να περνάνε απαρατήρητα γεγονότα, θεωρητικά, ήσσονος σημασίας που όμως δείχνουν με ξεκάθαρο τρόπο τα αίτια παρακμής του ελληνικού κράτους.
Την προηγούμενη εβδομάδα προκηρύχτηκαν στα Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα εκλογές για την ανάδειξη των νέων πρυτανικών συμβουλίων. Στα περισσότερα από αυτά η εκλογική διαδικασία δεν έγινε ποτέ. Όσοι προσήλθαν για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα εξυβρίσθηκαν, προπηλακίστηκαν και εκδιώχθηκαν βίαια γιατί μικρές ομάδες φοιτητών και ενός αριθμού διδασκόντων διαφωνούν με τον νόμο. Εγείρονται διάφορα ερωτήματα από τα γεγονότα. Αυτοί που εμπόδισαν την εκλογική διαδικασία αποτελούν την πλειοψηφία η οποία αντιδρά στον νόμο πλαίσιο; Φυσικά και δεν μπορέσαμε να το μάθουμε γιατί οι εκλογές δεν έγιναν ποτέ, αλλά δίκαια υποθέτει κανείς ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει μια και όσοι εμπόδισαν την διαδικασία αν ήταν βέβαιοι, ότι θα εκλεγούν αυτοί που συμπαρατάσσονται με τις απόψεις τους δεν θα έκαναν τίποτα. Νομιμοποιούνται όσοι εργάζονται ή φοιτούν στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα να αποφασίζουν μόνοι τους για τον τρόπο λειτουργίας τους; Ασφαλώς, αρκεί να χρηματοδοτούν την λειτουργία τους οι ίδιοι και όχι οι Έλληνες φορολογούμενοι. Έχουν το δικαίωμα, ακόμα και αν αποτελούν την μειοψηφία, αυτοί που συμφωνούν με τον νόμο πλαίσιο να εκφράσουν την συμφωνία τους μέσα από την ψήφο τους; Εδώ θα ήταν πολύ χρήσιμο να απαντήσουν αυτοί που κόπτονται για την δημοκρατία αλλά δεν επέτρεψαν, με την χρήση βίας, την εξέλιξη της εκλογικής διαδικασίας. Τέλος όλοι αυτοί που αντιδρούν στο νέο νόμο πλαίσιο προτείνουν τώρα αλλαγές γιατί τους ενδιαφέρει να βελτιώσουν την ποιότητα της εκπαίδευσης που προσφέρει το ελληνικό πανεπιστήμιο; Μα αν τους ενδιέφερε θα είχαν πρώτοι αυτοί ξεκινήσει, εδώ και χρόνια, την συζήτηση για τις αλλαγές που έπρεπε να γίνουν στο ελληνικό πανεπιστήμιο.
Παράλληλα την προηγούμενη εβδομάδα εμφανίστηκε και πάλι ο, τέως φανατικός Πασόκος και νυν φανατικός Συριζαίος, πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ Κ. Φωτόπουλος και πρότεινε απεργία διαρκείας και χιλιάδες προσλήψεις στην ΔΕΗ για την αντιμετώπιση της κρίσης. Απεργία διαρκείας λοιπόν γιατί ποιος ο λόγος να μας ενδιαφέρει που τα προϊόντα χιλιάδων μικροεπαγγελματιών, που αγωνίζονται να επιβιώσουν, θα σαπίσουν στα ψυγεία τους; Απεργία διαρκείας γιατί ποιος ο λόγος να μας ενδιαφέρει που αν κλείσουν καταστήματα θα προστεθούν και άλλοι, στις εκατοντάδες χιλιάδες ανέργων στον ιδιωτικό τομέα; Απεργία διαρκείας γιατί ποιος ο λόγος να μας ενδιαφέρει που μέσα στον χειμώνα εκατομμύρια άνθρωποι θα μείνουν χωρίς θέρμανση; Απεργία διαρκείας, γιατί ποιος ο λόγος να μας ενδιαφέρει αν θα διαλυθούν τα πάντα προκειμένου να εξυπηρετήσουμε τα συντεχνιακά μας συμφέροντα; Αλλά και προσλήψεις, χιλιάδες προσλήψεις, που βέβαια δεν θα τις πληρώνει ο κάθε κος Φωτόπουλος, με την σιγουριά της μονιμότητας και του μισθού του, αλλά τα εκατομμύρια συνταξιούχων, μικροεπαγγελματιών, χαμηλόμισθων του ιδιωτικού τομέα και ανέργων.
Εκ πρώτης όψεως τα δυο περιστατικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Αν όμως κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά θα καταλάβει ότι είτε πρόκειται για το ελληνικό πανεπιστήμιο είτε για την ΔΕΗ υπάρχει μία κοινή ιδιοκτησιακή αντίληψη κάποιων εργαζόμενων για τους φορείς που υπηρετούν. Υπάρχει η επιθυμία ακύρωσης οποιασδήποτε αλλαγής του διεφθαρμένου, παρασιτικού και αναποτελεσματικού δημόσιου τομέα που αποτέλεσε την κύρια πηγή ελλειμμάτων που μας οδήγησε στην κρίση, και σε συνδυασμό με την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, δημιούργησε τις στρατιές των ανέργων και στραγγάλισε τις υγιείς δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας. Όσα χρήματα και αν μας δώσει η ΕΕ, ποτέ δεν θα είναι αρκετά αν το κράτος δεν λειτουργήσει προς όφελος του πολίτη και όχι των συντεχνιών που τόσα χρόνια το λυμαίνονται και αν οι πολίτες δεν θέσουν στο περιθώριο τις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν την ύπαρξη τους στο πελατειακό κράτος.
Γιώργος Παπαδάκης