Η αποστολή ωστόσο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ είναι δύσκολη. Από τη μία πρέπει να πείσει ότι δεν προχωρά στην αναδίπλωση της πολιτικής του στρατηγικής και ότι είναι ανυποχώρητος έναντι της συνταγής της λιτότητας, που εφαρμόζει η γερμανική κυβέρνηση σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Από την άλλη ότι μπορεί να συζητά σε ισότιμη βάση και ότι έχει το κύρος να στέκεται δίπλα στους ισχυρούς της Ευρώπης, διαλύοντας τους φόβους ότι το κόμμα του, έστω και έμμεσα μπορεί να ναρκοθετήσει τη σχέση με την Ένωση και την ευρωζώνη. Ουσιαστικά ο κ. Τσίπρας έχει τη δύσκολη αποστολή να φύγει από τη συνάντηση με τον κ. Σόιμπλε, ενισχύοντας το ηγετικό και ευρωπαϊκό του προφίλ, χωρίς όμως να χάσει το αριστερό του ακροατήριο στο εσωτερικό της χώρας.

Πάντως δεν τίθεται θέμα να δοθεί οποιαδήποτε συγκατάθεση από την πλευρά του κ. Τσίπρα προς τη συνταγή του μνημονίου, που εφαρμόζει η τρόικα, μέσω της ελληνικής κυβέρνησης, ούτε να υπάρξει κάποια σύγκλιση στο μέτωπο των μεταρρυθμίσεων, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει διαφορετικό περιεχόμενο στις αλλαγές, από εκείνο,μ που εννοεί το Βερολίνο.

Σε κάθε περίπτωση ο κ. Τσίπρας θα επαναλάβει την πρότασή του για ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος και για εφαρμογή της συνταγής του 1953, που επέτρεψε στη Γερμανία, μέσω αναπτυξιακών κονδυλίων να ανακάμψει από τον πόλεμο.  

Το στίγμα των προθέσεών του το έδωσε τόσο με τη συνέντευξή του στην Deutsche Welle, όσο και με την ομιλία του σε εκδήλωση του κόμματος της αριστεράς στο Βερολίνο το βράδυ της Κυριακής.

«Πρέπει να συζητά κανείς και με εκείνους με τους οποίους διαφωνεί. Πρέπει κανείς να ορίσει το πεδίο της διαφωνίας, από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε» δήλωσε χαρακτηριστικά, ενώ διαμήνυσε ότι επιδιώκει ομαλοποίηση των σχέσεων με τη γερμανική κυβέρνηση.

«Δεν συνηθίζω να συναντώ μόνο ανθρώπους με τους οποίους συμφωνώ. Και δεύτερον, έχω πάντοτε την ελπίδα όταν συνομιλώ με ανθρώπους ότι μπορώ να τους πείσω να αλλάξουν γνώμη» είπε με νόημα, σημειώνοντας ότι «μπορεί αύριο να είναι κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Αυτό το γνωρίζει η γερμανική πλευρά. Δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε από το μηδέν. Πρέπει να δούμε αν υπάρχει ένα πεδίο διαπραγμάτευσης κατ' αρχάς. Άρα το τελευταίο που με ενδιαφέρει σε αυτές τις συναντήσεις είναι η εικόνα, ο επικοινωνιακός αντίκτυπος. Με ενδιαφέρει η πραγματική πολιτική ουσία, δηλαδή, να προσπαθήσω να πείσω τον συνομιλητή μου και την γερμανική κυβέρνηση ότι χρειάζεται αλλαγή πολιτικής για να διατηρηθεί η ευρωζώνη και βεβαίως η Ελλάδα εντός αυτής».